Interview Jantine van Muiswinkel Vrijwilligershuis

Proxima Terminale Zorg heeft een hospice in Nieuwegein waar zij met verpleegkundige zorg van Vitras en goed opgeleide vrijwilligers 24 uur per dag zorg, tijd, aandacht en ondersteuning bieden wanneer iemand ongeneeslijk ziek is verklaard.

Terminale zorg, dat lijkt me vrij intensief, maar ik heb geen idee wat je werkzaamheden  inhouden.  Kun je daar iets meer over vertellen?
“Kort samengevat bieden wij zorg, aandacht en veiligheid aan mensen in het laatste stukje van hun leven, maar ook aan de nabestaanden. De zorg die we bieden is breed. We ontvangen familie en vrienden, verzorgen onze gast, we ondersteunen bij angst, geven zo nodig de uitgezette medicatie en daarnaast doen we enkele huishoudelijke taken. Maar het is ook naast iemand zitten, diens hand vasthouden, luisteren naar verhalen en meedenken. We zijn er voor de ander.”

Wat mooi en waardevol dat Proxima Terminale Zorg er is! Waar komt de interesse vandaan om dit te gaan doen?
“Eigenlijk heb ik altijd al wat gehad met het leven op zich, dus echt het proces van geboren worden, opgroeien, ouder worden en sterven. Ik ben ook totaal niet bang voor de dood want ik ben er van overtuigd dat het niet ophoudt nadat je sterft. Toen de hospice in Nieuwegein werd opgericht hoefde ik niet lang na te denken om hier vrijwilliger te gaan worden.”

Je doet dit al dertien jaar vertelde je me. Wat brengt het je, dat je dit zo lang kunt doen?
“Het is misschien raar als je het hebt over sterven, maar ik krijg er heel veel energie van. Veel mensen ervaren de dood als zwaar. Maar wat ik er voor terugkrijg, maakt het niet zwaar. Leeftijd maakt niet zo heel veel uit; het is hoe dan ook een emotioneel proces. Ik ervaar het als een eer om mee te mogen lopen in dat laatste stukje van iemands leven.

Daarnaast geeft het ook inzicht in mijn eigen leven en processen. Ik leer heel veel van de mensen en de manier waarop ze sterven. De een houdt tot het eind toe humor, de ander blijft ontkennen dat hij of zij dood gaat. Dat laatste is dan wel eens lastig. ”

Zoals je het omschrijft klinkt het inderdaad heel mooi en vooral ook dankbaar werk. Ervaar je ook een mindere kant?
“Als de familie onderling niet met elkaar in harmonie is, dan vind ik dat soms moeilijk. Ik kan sowieso slecht tegen disharmonie en helaas komt dat wel eens voor. Dan moet ik familieleden terug naar huis sturen, omdat ze, om wat voor een reden ook, niet welkom zijn. Meestal laat ik ze dan wel even binnen voor een kopje thee en een gesprekje, zodat ik ze wel de rust en aandacht kan geven die ze op dat moment nodig hebben. Dan gaan ze toch met een beter gevoel weer weg, maar het blijft lastig.”

Kan iedereen vrijwilliger bij Proxima worden? En zijn er ook meer vrijwilligers nodig?
“Ja, we hebben best een grote groep vrijwilligers, maar velen zijn al vanaf het begin in dienst en die groep wordt ouder. Ik wil het zelf blijven doen zolang mijn lijf dat nog aankan, maar de groep begint te slinken. Om het rooster vol te krijgen zijn nieuwe vrijwilligers altijd welkom.

In principe kan iedereen met hart voor leven en sterven hier vrijwilliger worden. Je krijgt veel trainingen vanuit Proxima. Maar zonder hart voor je werk wordt het te technisch en dat is voelbaar voor iedereen.”